Ελεύθερη Πτήση

Στην μελιστάλαχτη πάχνη της αυγής φτιάξαμε το στρώμα μας από

βρύα και ζεστά φιλιά

συνόδευαν το σιωπηλό  ‘α!’ της δροσοσταλίδας,

που αφήνει την άκρη της πευκοβελόνας

σε μια εκστατική πτώση

βούλιαξαν τα σώματα αργά

οπισθοδρομώντας στην κοιλιά μέσα και ακόμη πιο βαθιά

στην μήτρα

της ύπαρξης ο παφλασμός του γαλήνιου ωκεανού στην ακρογιαλιά,

αμέτρητες ανάσες, εισπνέουν και εκπνέουν

βαθύ μπλε

τα ίχνη μας είναι ακόμα εκεί,

γυμνοί περπατήσαμε στην επιδερμίδα της θάλασσας, απαλά

σαν μωρουδίστικο μειδίαμα,

τόσο απαλά

πιασμένοι χέρι-χέρι με το αεράκι του σούρουπου

που τύλιγε βιολετί ανταύγειες στα μαλλιά μας

ανάλαφρα χορέψαμε το τέλος της μέρας

ακροπατώντας στην νοητή γραμμή του ορίζοντα

που έσβηνε και βάθαινε

σαν τον ύπνο των παντοτινά αθώων

έτσι παραδομένο στην αέναη μεταμόρφωση των χρωμάτων

έτσι βουλιάζοντας στο έρεβος της νύχτας

 

τ’ αστέρια στροβιλίζονταν γύρω από αόρατους άξονες

νήματα

φωτεινά έσμιγαν και χάνονταν δείχνοντας στο άπειρο

υφαίνοντας το πέπλο του Δημιουργού

καμπυλώνοντας τον χώρο – μια βαθιά υπόκλιση – υλοποιούσαν

νέα πλάσματα, ευφάνταστες αστρογενέσεις

αμέτρητες οι εκδηλώσεις του απείρου

ταξιδεύαμε μέσα στον εαυτό μας

εκστατικά διαλυμένοι, χαρούμενα αδιάφοροι

στροβιλιζόμασταν κι εμείς γύρω από τους φωτεινούς άξονες της νύχτας

χαϊδεύοντας την κόμη της Βερονίκης

καβαλώντας το άλφα του κενταύρου

δονούμασταν στον βόμβο των πλειάδων που σεργιάνιζαν το σύμπαν σαν μελίσσι

κι όλο ανεβαίναμε

‘τι είναι εδώ;’

‘διάλεξε’ μου είπες ‘εδώ εκπληρώνονται οι ευχές’

κι έμεινα γεμάτη αδειοσύνη

 

τσαλαβουτούσαμε τα πόδια μας στο γαλακτώδες μονοπάτι

και φυσούσαμε σαπουνόφουσκες από σύμπαντα

τις χαζεύαμε να φουσκώνουν και να πετούν κι έπειτα παφ!

έσπαγαν, χύνονταν, έσμιγαν και χάνονταν μες το κενό

αλλεπάλληλες εκρήξεις οιστρογόνων

πυροδοτούσαν το σώμα

όπως η ανοιξιάτικη γύρη

και οι εγκεφαλικοί νευρώνες σπαρταρούσαν γεμάτοι ζωή

όπως οι στήμονες των ανθών

από την υπόσχεση της γονιμοποίησης

ώσπου αποκαμωμένοι πια γλιστρήσαμε

στην μελιστάλαχτη πάχνη της αυγής

φτιάξαμε το στρώμα μας από βρύα και ζεστά φιλιά

και τυλιχτήκαμε

το μητρικό πέπλο του συμπάντου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s