Ακριβώς, εκεί που πατάς.

Πισωπατά στα βήματα που μέσα στον χρόνο έκανε, ένα – ένα  για τον δρόμο προς τον Aγαπημένο.  Μια ανάδρομη πορεία αποχρωματισμού. Eκεί το κενό που ανασαίνει. Ένα τίποτα, αόρατο και αδιάφορο, γεμάτο μορφές που την αγκαλιάζουν, μα πάνω από όλα άμορφο και πέρα από όλα τόσο οικεία όμορφο. Eκεί η εισπνοή και η εκπνοή εκεί. Όλα επιστρέφουν σε εκείνο το  σημείο . Σημείο μεσα από την μορφή που αναδύεται. Μέσα από το κενό που χωρίζει αυτή την μορφή από την άλλη  – σημείο. Μέσα από κάθε τι που δείχνει να είναι, που διεκδικεί παρουσία – σημείο. Μέσα από την απουσία – σημείο. Εκεί κατοικεί, εκεί επιστρέφει και από εκεί πηγάζει. Εισπνοή – σημείο. Εκπνοή – σημείο. Σιωπή – σημείο. Το παραμύθι με την πριγκίπισσα που ονειρευόταν να ξυπνήσει. Και αυτό, σημείο. Πέρα από τον ουράνιο θόλο, στην καρέκλα που κάθεται- σημείο. Τα πλήκτρα και τα δάχτυλα, ο ήχος τους – σημείο. Ένα σημείο, μια αέναη παρθενογένεση.  Από την μήτρα της σιωπής…

Πισωπατά στα βήματα της. Κάθε βήμα πίσω και λίγο πιο ελαφριά, λίγο πιο διάφανη, λίγο λιγότερη από  το κάτι. Πάντα στο περίπου – σημείο. Στρωμένο κρεββάτι το άγνωστο για να ξαποστάσει – σημείο. Πάντα μαζί, πάντα μόνη, ερωτευμένη με το σημείο, αυτό που την διψά και που είναι το μονό να την ξεδιψά – σημείο. Παντού  εδώ. Αιώνια τώρα. Στο κερί που καίει, στα πλήκτρα, στην εισπνοή, στο σφιγμένο κορμί και τα χείλη τα στεγνά, παντού- σημείο.

Στέκεται στο σημείο λίγο πριν την απόφαση. Επιλογή προγεννησιακή. Μετά όλα θα ξεχαστούν. Με μάτια ορθάνοιχτα προς τα έξω θα αναζητά μέσα στον χρόνο, μέσα στις μορφές που εναλλάσσονται μέσα στο σώμα, με όλους τους τρόπους, το σημείο. Θα το ψάξει στα βιβλία και στην φύση, στους εραστές και στους δασκάλους, στην τέχνη, στην αμαρτία και στην αποχή. Θα κλείσει τα μάτια, θα βουτήξει στην σιωπή. Θα κάνει τα πάντα για να θυμηθεί εκείνο που θυμίζει το σημείο που είναι. Θα απογοητευτεί, θα θυμώσει, θα κλάψει, θα ξεχαστεί, θα θυμηθεί και πάλι θα ξεχάσει, θα κουραστεί και θα ησυχάσει, θα φωνάξει και θα γελάσει. Θα παίξει πολλούς ρόλους, θα τους πιστέψει, θα τους αρνηθεί, θα εκραγεί και πάλι θα βουλιάξει.

Στέκεται στο σημείο. Ήταν ωστόσο, παντοτινά συντροφευμένη από αυτό. Πάντα αγαπημένη. Βαθιά αγαπημένη. Είχε περπατήσει όλη την γη, αναζητώντας το. Μα δεν είχε σκεφτεί να κοιτάξει το κομμάτι γης που καλύτουν τα πέλματά της.

Στέκεται στο σημείο και για πρώτη φορά κοιτά το σημείο πάνω στο οποίο πάντοτε στεκόταν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s