Μες την απέραντη υγρή αγκαλιά

 

 

Στέκω στην άκρη του βράχου και κοιτώ

όλους αυτούς που μ’ αδιάφορη εμπιστοσύνη

βουτάν

στην απέραντη υγρή αγκαλιά.

 

Και τα ρουθούνια μου ευθύς γεμίζουν

με τ’ άρωμα τους τ’ ανθρώπινο

π’ άφησε πίσω του αυτό τ’ αθώο σμίξιμο.

 

Γυμνοί και μόνοι

μεσ’ την απέραντη υγρή αγκαλιά.

 

Παραπατώ στα βράχια

που οι φτέρνες μου εξημέρωσαν με τον καιρό

μεθυσμένη απ’ το φως που διαπερνά το κορμί μου

βουτώ.

 

Γυμνή και μόνη

μέσ’ την απέραντη υγρή αγκαλιά.

 

Κι αναζητώ στα υγρά της βάθη

την σκιά μου

όμως στην θέση της

οι ακτίνες του ήλιου

σμίγουν

και φωνάζουν,

“Εδώ!

Εδώ γεννιέται το Φως!”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s