Η βροχή: Ύμνος στην σταγόνα

(το παρόν αποτελεί απόσμασμα από ανέκδοτο μυθιστόρημα)

Αν ανοίξεις την εγκυκλοπαίδεια στην λέξη «βροχή» θα διαβάσεις ανάμεσα στα άλλα: «Η βροχή σχηματίζεται όταν τα μόρια των υδρατμών που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα δημιουργούν τα νέφη ή σύννεφα, τα οποία με την σειρά τους συμπυκνώνονται πάνω σε ένα κέντρο συμπύκνωσης, συνήθως έναν κόκκο σκόνης, αρχίζοντας έτσι να σχηματίζουν σταγόνες. Όταν η μάζα της σταγόνας ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο όριο, έλκεται λόγω βαρύτητας και πέφτει στη γη. Μερικές φορές, η βροχή δεν φθάνει στο έδαφος όταν ο αέρας ανάμεσα στα σύννεφα και στο έδαφος είναι πολύ ξηρός.»

Σύμφωνα με την διδασκαλία του Τάπαμε Ταξανάπαμε, εκείνου του αρχαίου σοφού, η διαδικασία της βροχόπτωσης περιέγραφε με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες την διαδικασία της ενσάρκωσης. Έτσι εξηγείται και γιατί πολλές θεές της βροχόπτωσης σε διαφορετικά θρησκευτικά συστήματα υπήρξαν ταυτόχρονα και θεές της βλάστησης και της γονιμότητας.

 

Συγκεκριμένα,  όταν το ωάριο κα το σπερματοζωάριο ενωθούν δημιουργείται ένας μονοκύτταρος οργανισμός, ένας πυρήνας που ενώνει μέσα του το αρσενικό και το θηλυκό dna. Αυτό, οι επιστήμονες το ονόμασα ‘ζυγωτό’, το αποτέλεσμα δηλαδή της ζεύξης. Αυτός ο πυρήνας είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υλικής δημιουργίας, είναι η βασική δομική σύσταση της πλάσης όλης, είναι η πρώτη μουτζούρα στον λευκό καμβά του Μεγάλου Καλλιτέχνη και είναι η παγίδα της μεγάλης μητέρας της μαύρης αράχνης που υφαίνει το υφαντό της δημιουργίας εκ του μη όντος.

 

Ναι, έτσι μέσα από αυτήν την απειροελάχιστη μονάδα ύλης έλκεται το άϋλο, έτσι όπως έλκονται τα σωματίδια του σύννεφου γύρω από έναν κόκκο άμμου. Ποιες βαρυντικές δυνάμεις θα ελκύσουν την άυλη ψυχή γύρω από το κύτταρο που παντρεύει το αρσενικό με το θηλυκό; Ποιες βαρυντικές δυνάμεις έλκουν την άυλη συννεφένια παρουσία γύρω από τον κόκκο σκόνης; Ποιος επιστήμονας θα παντρέψει τα φαινόμενα της φύσης με τα φαινόμενα της ψυχής;

 

«Η αγάπη είναι η ενέργεια που δομεί τα πάντα

Ο έρωτας είναι η δύναμη που τα θέτει σε κίνηση»

 

Έτσι εξηγεί ο Τάπαμε Ταξανάπαμε το φαινόμενο του άγραφου καμβά και της αναγκαιότητας εκείνης της πρώτης μουτζούρας. Με τον νόμο της έλξης. Και είναι η έλξη που μετατρέπει το άυλο σε λέξη. Όχι έλξη. Λέξη! Η άυλη ενέργεια αποκτά δόνηση και παράγει ήχο από την ίδια ποιότητα της παρουσίας της. Και τι κάνει η λέξη; Η λέξη, λέχει. Η λέξη λέχει; Μα ναι! Είναι η λεχώνα! Η μήτρα που έχει εγκυμονήσει το άυλο και το έχει ξεγεννήσει σε υλικό. Του έδωσε πυκνότητα και δόνηση  και αυτά με την σειρά τους το μεταμόρφωσαν σε ύλη, δίνοντας σχήμα και μορφή σε αυτό που ως τώρα παρέμενε ανέκφραστο και αμορφοποίητο μέσα στο ένα, μέσα στο κενό που πληρούται ζωής. Ακριβώς έτσι όπως τα συννεφένια αιθερικά μόρια συμπυκνώνονται γύρω από το κέντρο συμπύκνωσης και δημιουργείται η σταγόνα!

 

Κυρίες και κύριοι! Η σταγόνα!

Αυτή η ιερή ένωση  των δυο κόσμων, της ύλης και της μη ύλης, η υπόσχεση ζωής φουσκώνει και τροφαντώνει και θεριεύει και μεγαλώνει και βαραίνει μέχρι να αποκοπεί από την συννεφένια μητρική αγκαλιά, έτσι όπως η ψυχή αποκόβεται – ή έτσι τουλάχιστον μπορούμε εμείς να καταλάβουμε- από την αδιαίρετη μητέρα ψυχή και βουτά στο κενό! Και το ταξίδι ξεκινά! Ελεύθερη πτώση!

 

Μια ψυχή, όπως μια σταγόνα έχει μέσα της την πληροφορία της θέλησης, καθώς η Θέληση είναι το παιδί της Έλξης. Και είναι αυτή η θέληση που γεννά έλξη και η έλξη που γεννά θέληση ξανά και ξανά και κινεί την ψυχή στο ταξίδι της με την ίδια ορμή που βουτά η σταγόνα από τον ουρανό στην γη. Και είναι αυτή η θέληση που δεν έχει ακόμα σχηματοποιηθεί. Είναι αυτή η θέληση που δεν δείχνει κάπου αλλά υπάρχει μόνο για να θέλει. Και είναι ο σκοπός της η ίδια της η προέλευση, και ο εαυτός της. Η θέληση που θέλει απλά και μόνο να θέλει. Η θέληση, αυτή η μικρή φωτίτσα που σιγοκαίει στον πυρήνα κάθε σταγόνας. Και εκπληρώνεται απλά και μόνο από την ίδια την ενεργοποίηση, την έκφραση της επιθυμίας.

 

Και είναι αυτή η αρχική επιθυμία που δεν είναι επιθυμία, ούτε και σκέψη, δεν έχει συναίσθημα ούτε αποστολέα και παραλήπτη αλλά ούτε και προορισμό. Είναι αυτή η επιθυμία, η ιερή αρχική επιθυμία που φωνάζει για ζωή. Είναι η ίδια η βαρυντική δύναμη της γης αυτή η επιθυμία, είναι η δίψα που ανοίγει το στόμα  της στεριάς ορθάνοιχτο στην δίψα της για ζωή. Και είναι αυτή η δίψα που ξεκολλά την σταγόνα από την αγκαλιά της συννεφομάνας και την ρίχνει στην γη. Είναι αυτή η δίψα που ξεκολλά την ψυχή από την αγκαλιά της μιας ψυχής και την ρίχνει στο κενό. Είναι αυτή η δίψα η έλξη που αποσπά την λεχώ-να από το παιδί της. Είναι η ζωή!

 

Κύριε και κύριοι! Υποδεχτείτε την σταγόνα!

 

Έκανε μεγάλο ταξίδι καβάλα στην επιθυμία που είναι η ίδια, και βουτά τώρα χωρίς ζώνες ασφαλείας, αλεξίπτωτα ή βοηθητικά φτερά όπως θέλουν να φοράν οι ωραιοπαθείς άγγελοι της χώρας του Φου- αφού. Κανείς δεν της εγκυάται την ασφάλεια του ταξιδιού της και για να είμαστε ειλικρινείς δεν της καίγεται καρφί. Πέφτει, απλά πέφτει ανενόχλητη όπου πέσει. Πέφτει ανάμεσα στον χρόνο και στην αιωνιότητα. Και είναι κάποιες σταγόνες, είναι κάποιες ψυχές που δεν προλαβαίνουν να φτάσουν στην γη, αλλά απορροφώνται από την αιωνιότητα, από αυτόν τον ξηρό αέρα ανάμεσα στα σύννεφα και στην γη…έτσι γιατί ο έρωτας είναι τρελός  και ακατανόητος και η έλξη ακατανίκητη.

 

Και η πτώση είναι άνοδος. Έτσι λέει ο προφήτης, ο γεροτρελός του χωριού. Είναι η πτώση που θα κάνει το σπόρο να σκάσει και το χορτάρι να ψηλώσει. Και είναι και η πτώση που θα κάνει την ψυχή να μεγαλώσει, να ωριμάσει και να μελώσει μέσα στο ταξίδι της.  Έτσι δεν έχει καμία σημασία που και πώς θα πέσει. Δεν την νοιάζει την ψυχή πού θα καρποφορήσει. Μόνο να χύνεται και να μελώνει. Αυτή είναι η τέχνη της παράδοσης και αυτό εννοεί ο σοφός όταν προτρέπει τους λίγους και αλλόκοτους μαθητές του να αφεθούν.

 

«Αφεθείτε!» Φώναζε με ενθουσιασμό. «Αφεθείτε σε ό,τι σας φέρνει και σας παίρνει, σε ό,τι σας ταξιδεύει, σε ό,τι είναι ζωή, αφεθείτε! Αυτή είναι η τέχνη που βρίσκεται ξεχασμένη μέσα στα κύτταρά σας από εκείνην την πρωτόγονη, αρχαία πτώση! Απλά και βασιλικά αφεθείτε!»

 

Έτσι όπως ξέρει να αφήνεται η σταγόνα. Και βουτάει και χιμάει και χύνεται και πέφτει. Πέφτει πάνω σε βουνά και βράχια, στην άσφαλτο ή τα κεραμίδια, σε κεραίες και θερμοσίφωνες, στον ωκεανό και τα φαράγγια, τη ζούγκλα ή την έρημο, σε υπονόμους και σε λασπωμένα πεζοδρόμια, σε ζευγάρια που ερωτεύονται και χωρίζουν, σε βιαστικά παρμπρίζ και ενοχλημένους περαστικούς, σε ανοιγμένα γράμματα και στα δακρυσμένα μάγουλα της Μουσελίν.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s